Je zal maar vliegangst hebben

Gelukkig hebben Colin en ik er allebei geen last van, maar ik ken een heleboel mensen die vliegen zo spannend vinden, dat ze een soort leven voor en na de vlucht hebben. Een beetje wat ik heb met kiezen moeten trekken bij de kaakchirurg. Je weet dat het ‘moet’ en dat je in handen bent van professionals, maar toch krijg je zo de zenuwen dat je amper nog kunt nadenken.

Hoewel ik me niet kan voorstellen dat ik ooit vliegangst zou hebben, kan ik me dus wel voorstellen hoe het ongeveer moet voelen. Met vliegen is het bovendien ook nog eens een heel langdurig iets. Zelfs als je alleen maar naar Londen vliegt, dan ben je toch een heleboel tijd kwijt aan dat vliegen: je moet naar het vliegveld, veel wachten, in het vliegtuig, waarschijnlijk nog even wachten, dan ga je eindelijk vliegen en dan ben je geland en dan moet je nog van het vliegveld weggaan. En dan natuurlijk weer terug.

Regels en gebruiken

Ik kan me ook voorstellen dat de vele regels en ‘gebruiken’ de angst alleen maar erger maken. Van het lampje ‘stoelriemen vast’ tot het taxiën, van het boarden waarbij mensen allemaal veel te vroeg bij de stewardessen gaan klaarstaan tot zelfs de onzekerheid of je koffer niet te zwaar is en of je er niet per ongeluk een powerbank in heb laten zitten: er zijn zoveel zaken die komen kijken bij vliegen. Je moet ook nog eens overal op tijd zijn (soms zelfs idioot vroeg), dat je misschien ook nog een tijdsdruk voelt.

Met mijn vriendinnen praat ik weleens over die vliegangst, omdat ik het nou eenmaal heel interessant vind. De aanleidingen en de maatregelen voor die angst is ook heel verschillend. De ene vriendin heeft het ‘gewoon’ haar hele leven al, terwijl de ander het alleen heeft als ze zonder haar gezin reist. Weer een andere vriendin neemt speciale, door de dokter voorgeschreven pillen, omdat ze het anders helemaal niet trekt.

Vliegangst

Nu ben ik juist iemand die helemaal opleeft als er gevlogen mag worden, maar voor deze geweldige dames is het een enorm verstikkend onderwerp. Ik probeer er dan ook niet te veel met ze over te praten, want dat boezemt mogelijk alleen maar nog meer angst in (en ik ben ongetwijfeld ook best irritant omdat ik juist houd van vliegen). Wat ook lastig is, dat is dat de meeste cursussen ertegen ook echt niet voor iedereen helpen.

Dus ja, als vriendin probeer ik mijn nieuwsgierigheid zoveel mogelijk te bedwingen, zo min mogelijk grapjes te maken en zo relaxt en normaal mogelijk te doen als ik bij ze in het vliegtuig zit en er is wel een beetje turbulentie. Maar ja, het blijft een dingetje met fobieën: je kunt er echt alleen zelf wat aan doen, en in sommige gevallen zelfs helemaal niets omdat de angst nou eenmaal altijd wel een beetje aanwezig blijft.

Toch vind ik het supertof dat die vriendinnen allemaal in het laatste jaar een paar keer het vliegtuig hebben gepakt. Eentje zelfs op een vlucht van meer dan 8 uur. Dat is toch iets om supertrots op te zijn? En ja, de schrijfster van dit stuk moet dan toch ook maar eens actie ondernemen: toch maar even een afspraakje maken bij die bullebak om afscheid te nemen van mijn verstandskies.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.